Hoe ik mijn eetbuistoornis heb overwonnen

Al heel lang wil ik jullie vertellen over hoe ik mijn eetbuistoornis heb overwonnen. In de twee jaar dat ik blog staat dit onderwerp al lang op mijn lijstje. Ik kreeg steeds maar niet helder wat mijn boodschap zou zijn, of wat ik precies wilde vertellen. Het onderwerp eetstoornissen heeft namelijk een behoorlijk negatieve lading. Hoewel ik in mijn blogs altijd eerlijk ben geweest over mijn worsteling met eten, heb ik het nooit daadwerkelijk gehad over hoe mijn eetstoornis er precies uitzag. Dit had dan ook te maken met dat het een ‘vage’ stoornis was, die minder goed in één van de welbekende hokjes (anorexia/boulimia) past.

Hoe kan ik hieronder schrijven, zonder dat het een depri artikel wordt? Zonder dat ik me hoef te schamen? Of zonder dat mijn naaste omgeving zegt ‘zie je nou wel’. Of misschien nog wel het belangrijkste: dat jij als lezer en volgster van dit blog een healthy lifestyle, een fitgirl, alleen nog associeert met iemand die een eetstoornis heeft (gehad). Want laten we eerlijk wezen, ik ben niet de enige fitgirlblogger die hier last van heeft gehad.

Maar ik heb wat te vieren! Het is namelijk precies één jaar geleden dat ik opnieuw een poging waagde om van mijn eetstoornis af te komen en ik kan zeggen: ik ben al één jaar eetbuienvrij! En dat vind ik toch een positieve wending aan dit bedompte onderwerp geven. In dit blog vertel ik je een hele hoop: wat een eetbuistoornis is maar nog belangrijker hoe ik mijn eetbuistoornis heb overwonnen.

Wat is een eetbuistoornis?

Zoals je al wel vaker gelezen of gehoord zult hebben zijn er veel eetstoornissen die niet passen binnen de hokjes anorexia of boulimia. Ze zijn daardoor minder goed te herkennen. Voor jezelf, maar ook voor de buitenwereld. Ik heb bijvoorbeeld nooit een maaltijd over geslagen om minder eten binnen te krijgen. Anorexia was bij mij ver te zoeken (al kon ik wel jaloers zijn op de wilskracht van anorexiapatiënten, sick toch?). Boulimia was ook niet aan de orde. Ik heb wel veel gebraakt, maar dat was niet na het eten van een normaal bord eten of niet eens na het eten van een hele zak chips. Mijn stoornis – waarvan ik lang niet heb geweten dat het een naam had – viel tussen wal en schip.

Symptomen

Mijn drang om te braken was incidenteel. Het hing sterk samen met periodes waarbij ik streng voor mezelf was, maar ik dit niet volhield met als gevolg dat ik een eetbui kreeg. At ik normaal, dan was er niets aan de hand. Het is een vicieuze waar je in terecht komt. Deze was in mijn geval hetzelfde als die van boulimia: je let een periode minder op > je komt wat aan > je wilt graag wat afvallen > gaat proberen om minder te eten > creëert tekorten  of maakt het jezelf mentaal te zwaar > je lichaam én hoofd snakken naar eten > een eetbui ligt op de loer > je overeet jezelf extreem > dit wil je al helemaal niet aangezien je juist wilt afvallen > je gaat braken (of sommigen gaan nog meer sporten) > je tekorten worden groter, mentaal ben je steeds zwakker > etc.

eetbuistoornis

Bron foto: Vrij van Eetstoornis

Hebben we niet allemaal eens last van een eetbui?

Deze vraag heb ik echt zo vaak gekregen. Als je dit vraagt dan is het voor mij meteen helder: jij hebt géén last van een eetbuistoornis. Ja, we eten allemaal wel eens teveel. Ja, soms zoveel dat je buikpijn krijgt. Ja, we hebben soms de drang om de hele zak chips weg te moeten eten of het pak koekjes leeg te eten. Maar toch is er een groot verschil. Zit je in de vicieuze cirkel? Is het eenmalig en kun je je herpakken? Ga je je gedrag compenseren door braken en/of meer te bewegen? Is je gedrag dwangmatig? Op een slechte dag ging ik speciaal voor mijn eetbui naar de winkel en kwam ik met een 800 grams pot Nutella, een pak Twixxen waar er 10 in zitten én chocoladecroissantjes thuis. Nadat ik soms had overgegeven, ging ik gewoon verder waar ik mee bezig was: mezelf volproppen en ziek eten. Meestal was ik er dan na een tijdje wel klaar mee, want het braken kost veel energie. Maar in een enkel geval ben ik zelfs dan nog teruggelopen naar de winkel om ook nog chips te kopen.

Hebben we dan nog steeds allemaal wel eens last van een eetbui? Ik hoop toch echt van harte van niet. Dit is voor mij het verschil tussen een eetbui en een vreetbui.

Hoe kom je uit de vicieuze cirkel?

Mijn eetstoornis is bij mij begonnen toen ik ongeveer 13 of 14 jaar was. Soms kwam ik vanzelf uit de vicieuze cirkel. Er zaten periodes bij dat ik dacht dat ik genezen was, want ik had dan al een half jaar niet meer zo’n bui gehad. Maar vorig jaar, toen ik inmiddels 28 was en nog steeds last van deze periodes had dacht ik: nu is het genoeg. Hoe kan ik ooit een voorbeeld zijn voor anderen als ik het zelf niet op een rijtje heb? Als ik in te toekomst gezegend ben met een kindje, hoe leer ik hem/haar dan wat een gezond eetpatroon is?  Maar ook naar jou, lezer van deze blogs, voelde het als verraad. Practice what you preach, zeggen ze toch altijd?

Preach what you practice is wat mijn coach zei. Draai het om. Voel niet de druk om te doen wat je zegt, maar zorg dat je het goed doet en deel dit dan. Dat was wel een eye-opener.

Interesse voor voeding en gedrag

Als je een eetstoornis hebt, dan ben je veel met eten bezig. Maar als je veel met eten bezig bent, ligt een eetstoornis sneller op de loer. Maar wat moet ik doen? Eten, gezondheid, sporten: voor mij voelt het als een oprechte interesse. Als een hobby. Ik ben er niet alleen veel mee bezig maar ik lees er ook graag over. Ik schrijf er ook graag over. Ik praat er ook graag over. Het idee dat ik minder met eten bezig moest vond ik een deprimerende gedachte. Dankzij mijn coach heb ik geleerd dat ik geen afscheid hoef te nemen van mijn hobby. Interesse in gedrag en voeding gaat ook goed samen met herstellen.

Al lezende en internet afstruinend kwam ik terecht op de website van Charlie. Charlie is een coach en gespecialiseerd in eetbuistoornissen en boulimia. De verhalen op haar website waren voor mij zó herkenbaar, dat had ik eigenlijk niet eerder meegemaakt. Ook vertelde ze me iets waar ik meer van wilde weten: iedereen die bij haar het 3 maanden traject had gedaan was eetbuienvrij. Of in een enkel geval kwamen de eetbuien steeds minder vaak voor en konden mensen zichzelf beter herpakken zonder in de vicieuze cirkel terecht te komen. Ik twijfelde geen moment en heb me direct aangemeld.

Coachingstraject bij Vrij van Eetstoornis

Vanaf het moment dat ik zo open kon praten over hoe mijn eetstoornis eruit zag en verhalen hoorde waar ik me mee identificeerde voelde ik me al stuk beter. Er was wel werk aan de winkel. En ik moest iets gaan doen waar ik niet comfortabel mee was: stoppen met lijnen. Zorgen dat ik niet meer te weinig at. Ik maakte met haar eetschema’s waarbij ik niet onder de 1500 calorieën kwam. Want dat was de crux: je hoeft niet op 1200 calorieën te zitten om te willen afvallen. Als ik strakker wil worden, dan kan dat nog steeds maar met te grote tekorten werkt het bij mij alleen maar averechts. Ik zeg hier ook duidelijk bij mij, want dit is voor iedereen weer anders. Sommige mensen kunnen heel goed afvallen of een tijdje wat minder eten zonder eetbuien te krijgen. Maar ik heb moeten accepteren dat ik dat niet kan. De mentale strijd om op 1200 calorieën te zitten is nog 10 x zwaarder dan de fysieke strijd en de trek. Doordat ik niet meer zulke grote tekorten creëer, is de behoefte aan binge eten kleiner. Heb ik geen eetbui, dan hoef ik ook niet te braken. Einde vicieuze cirkel.

Valkuilen leren kennen

Ik heb mijn valkuilen leren kennen en ben meer te weten gekomen over mijn eetgedrag. Anders dan ik had verwacht zijn we niet eens heel diep ingegaan op het waarom als het gaat over het ontstaan van een eetstoornis. Dat is omdat het vaak lastig te achterhalen is waarom je een specifiek gedrag hebt ontwikkeld. Duidelijk is wel dat het gedrag een functie had, het had een rol in mijn leven. Ik heb dan ook afscheid moeten nemen van dit gedrag. Hoe gek dat misschien klinkt als je leest hoe ziek ik was. Maar eetbuien brachten me ook veel, dat hield het tenslotte in stand. Ik kon onbeperkt eten van alles wat ik lekker vond. Ik kon zonder nee te hoeven zeggen alles eten zonder aan te hoeven komen. Dat klinkt toch bijna ideaal? Nou, nee, niet op lange termijn natuurlijk!  En dat maakt dat gedragsverandering gewenst is.Hoe ik mijn eetbuienstoornis heb overwonnen

Als ik lees over een ‘nieuw’ dieet, of iets dat ik nog niet geprobeerd heb dan gaat het kriebelen: zou ik met bijvoorbeeld het My Killer Body Dieet het gewenste lichaam krijgen? Zou intermittent fasting voor me werken? Het bulletproof dieet? Oh oh oh, wat ben ik nieuwsgierig om het uit te proberen. Maar dat is dus ook mijn valkuil. Ik vind het interessant, maar dat betekent niet meer dat ik alles zomaar ga uitproberen. Ik weet nu wat werkt voor mij: minimaal (nadruk op minimaal!) 1500 calorieën eten, regelmatig eten gedurende de dag, focus op de drie hoofdmaaltijden. Binnen dit kader kan ik nog genoeg experimenteren maar ik merk dat ook die behoefte steeds minder is.

Ik heb nog steeds een eetschema. Nu van Healthadvies Breda. Het is een persoonlijk schema en ik heb hier mijn randvoorwaarden aan gesteld. Mijn eetschema’s zijn gemiddeld 1800 calorieën en hebben de focus op de drie hoofdmaaltijden. Als ik iets voorgeschreven krijg waarvan ik denk dat het niet bij mij past, dan pas ik dit aan. Ik wéét nu van mezelf dat ik met één of zelfs twee sneetjes brood tussen de middag honger ga krijgen. Ik pas dit aan naar drie sneetjes. Dat is wat werkt voor mij. Dan neem ik die met bijvoorbeeld pindakaas en dan sla ik het handje noten tussendoor wel even over. Of niet natuurlijk! En dan heb ik lekker extra nootjes.

Triggers vermijden

Een ander zwak punt is het voedsel wat Charlie ‘triggers’ noemt. Voedsel wat inmiddels zo geconditioneerd is dat het moeilijk is, zelfs als het goed met me gaat, om een eetbui te stoppen. Dat is voor mij de Nutella en andere vormen van chocoladepasta’s. Als ik daar aan begin, weet ik dat ik moeilijk kan stoppen. Dus beter eet ik het niet. Zelfs als ik een gezonde variant van dit spul maak moet ik oppassen. Het is gewoon een connectie in mijn hoofd tussen die specifieke trigger die bepaald gedrag uitlokt. Afspraken maken met mezelf – zoals het houden bij één cracker of één boterham met Nutella – werken toch niet. Het ligt niet aan mij. Het ligt aan de trigger. Ik moet langer eetbuienvrij zijn om weer een pot Nutella in de kast te hebben staan. Tot die tijd eet ik af en toe van deze vegan Nutella(die eigenlijk ook nog veel lekkerder is) maar die toch niet diezelfde trigger vormt als Nutella zelf. Maar ik sta ook zelfs hierbij helemaal op scherp. Lukt het niet? Dan blijf ik ook hierbij uit de buurt.

Hoe ik mijn eetbuienstoornis heb overwonnen

 

Poeh, dat lucht op!

Zo, mijn verhaal staat op papier. Het is toch allemaal wat gedetailleerder, persoonlijker maar vooral ook langer geworden dan ik in mijn hoofd had toen ik begon met schrijven. Sorry daarvoor ;) Als je het niet helemaal hebt gelezen dan zal ik het je niet kwalijk nemen, haha. Heb je mijn verhaal wel helemaal gelezen? Dan is de kans groot dat dit is omdat je jezelf hebt herkend in mijn verhaal. Dat is niet zo mooi! Maar dan is er wel een belangrijke boodschap: als ik van de eetbuien af kan komen, dan kan jij het ook!

Ik hoor de kritische lezers (= mijn familie en vrienden + ikzelf) al denken: Als je al eetbuienvrije periodes had, hoe weet je dan dat je nu voorgoed genezen bent? Je bent toch nog steeds (in hen ogen soms obsessief) met eten bezig? Voor deze mensen: ik kan niet weten of ik voorgoed genezen ben. Time will tell. Als je ziek bent geweest dan kan je genezen zijn en later toch opnieuw ziek worden. Het kan allemaal. Maar ik merk dat ik beter in mijn vel zit dan afgelopen jaren bij elkaar. Ik voel me fit, gezond en sterk. Ik merk dat ik positiever ben dan ooit te voren. Het is nu precies een jaar geleden dat ik voor het laatst naar de winkel liep om mezelf van eetbuien-voedsel te voorzien.

Ik kan me voorstellen dat je na het lezen van dit persoonlijke verhaal vragen hebt. Misschien is een eetbuistoornis helemaal nieuw voor je, misschien herken je mijn verhaal. Herken je jezelf? Blijf er vooral niet te lang mee doorlopen. Soms is hulp zoeken het beste wat je kunt doen :) En een andere tip is: lees de blogs van Charlie Paludanus eens! Zoals dit blog, waarin ze schrijft hoe je kunt stoppen met eetbuien.

X Ana

 

 

 

Vraag hieronder mijn GRATIS billen & benen workout aan. Doe mee en ervaar hoe fijn het is om op deze manier te sporten, gewoon vanuit huis!

  • Wat mooi hoe je je proces beschrijft en wat super fijn dat je inmiddels een jaar eetbuivrij bent. Dat is inderdaad reden voor een feestje. Mooi om te lezen hoe je uit ons coachtraject je eigen dingen hebt gehaald en je leef- en eetpatroon zo hebt ingericht dat ze passen bij wat jij belangrijk vindt in je leven (zelfs inclusief calorieën tellen waar ik zelf zoals je weet niet zo’n voorstander van ben, maar waarvan jij bewijst dat het ook op een ontspannen manier kan). De moed om jouw verhaal te delen, bewijst dat je in je kracht staat en in vrijheid kunt kiezen. En dat is het mooiste goed dat we hebben. Wens je toe dat je je hele leven vanuit deze vrijheid van voluit jezelf zijn zal leven.

    • Hi Charlie, wat leuk dat je mijn blog hebt gelezen!
      Ik tel zelf geen calorieën, dat doet nu de coach van Healthadvies Breda voor me. Ik volg gewoon zoveel mogelijk dit plan, maar geef hier ook zeker mijn eigen draai aan. Ik wil op dit moment niet al het eten af hoeven wegen etc. Dit geeft veel meer rust! Wel vind ik het leuk om met mijn smartwatch mijn activiteiten bij te houden, maar ook dát is niet leidend.
      Het gaat goed nu, en dat wil ik graag zo houden! Ik hoop dat mensen na het lezen van dit blog zelf uit de vicieuze cirkel kunnen komen of anders aan de/jouw bel trekken! :)
      Dankjewel voor alles wat ik heb geleerd in toch een relatief korte periode! :)

      • Super Ana. Met veel plezier met jou samengewerkt. Fijn dat het zo goed gaat en een slimme oplossing zo met de coach van Healthadvies. Wat ik vooral super vind is dat je met jouw verhaal inspireert, tips aanreikt hoe het ook kan en vooral het bewijs levert dat je van eetbuien en een eetbuistoornis af kunt komen.

  • Helemaal gelezen en supertrots op je! Ook ik als een van de ‘kritische lezers’ ben 100% convinced dat het beter gaat dat ooit! X

  • Bedankt Ana. Jouw verhaal geeft me hoop… al lijkt een jaar eetbuivrij voor mij nog heel ver weg. Super wat je hebt bereikt! Ik begrijp hoe moeilijk het is, je mag echt trots zijn!

    Volhouden hé!

    • Dankjewel! Ik ben ook trots en vooral heel blij dat ik uit die vicieuze cirkel ben geklauterd. Als je zelf aan de weg aan het timmeren bent maar merkt dat je binnen een periode – van zeg 6 weken – niet vooruit komt, adviseer ik je echt om hulp te zoeken. De stap is misschien groot maar als je na een jaar terug kan kijken denk je waarschijnlijk ‘had ik dat maar veel eerder gedaan’.
      Heel veel sterke en succes! X

      Oh en houd het blog goed in de gaten, ik deel deze week nog tips voor het voorkomen van een (vr)eetbui!

    • Dankje, Daphne! Het was een hele kluif om op ‘papier’ te zetten maar als ik daarmee anderen kan helpen is het dat meer dan waard! :)

  • Bedankt voor dit blog. Respect voor jou om dit met ons te delen en oh wat een herkenning voor mezelf….. Op 45 jarige leeftijd nog steeds last van een eetstoornis.
    Kan hier wel moed en kracht uit halen. Ga er ook zeker serieus mee aan de slag. De site van Charlie ook maar eens bezoeken.
    Lieve groet

    • Hi Anita,
      Dankjewel voor je lieve comment. Ik denk dat als ik er niets aan gedaan had, ik met 45 jaar ook nog steeds last zou kunnen hebben van eetbuien. Het is ook niet niks! Het is een gedraging die je jezelf ooit hebt aangeleerd, ooit had het eten op die manier een functie. Het afscheid nemen van mijn eetbuien en overgeven betekende ook afscheid nemen van mezelf vol kunnen stoppen zonder hiervan de consequenties (=aankomen) te ervaren. En hoe cru dat ook klinkt, dat vond ik ergens ook heel ‘jammer’ en vooral ook heel moeilijk.

      Eén ding weet ik nu wel: het is écht mogelijk om hier vanaf te komen! Maar zonder de hulp van Charlie was het mij denk ik niet gelukt. Als je echt serieus bent, dan zou ik zéker contact met haar opnemen (of met een andere instelling, kan natuurlijk ook. Maar ik heb verschillende trajecten doorlopen maar daarvan raakte alleen dit traject de kern van mijn probleem).

      Ik wens je heel veel succes met dit gevecht! Ik heb er alle vertrouwen in! En houd me vooral op de hoogte :)
      Liefs, Ana

  • Jeetje… Bizar hoe het soms lijkt alsof iemand jouw eigen leven omschrijft. Ik kwam bij de laatste alinea aan en betrapte mezelf dat ik dus één van de mensen ben die aandacht elke letter heeft gelezen en mezelf hierin herken. Vooral de periodes die je omschrijft, waarbij het een langere tijd niet gebeurd, zorgen ervoor dat ik elke mezelf probeer te overtuigen van ‘zie je wel, het is weg!’. Maar helaas…. Tegendeel is waar en helaas blijven ze regelmatig terug komen. Vaak houdt de cyclus dan 1 a 2 weken aan, waarna ik mezelf weer op het rechte pad krijg. Ik merk wel dat het bij mij samenloopt met mijn emotionele status. Zit me iets dwars? Maar ik heb geen zin om die emoties te facen? Dan maar eten. Onbeperkt eten.In aantallen waarvan sommige mensen zullen denken dat je eraan dood kan gaan. Maar goed, ik ben inmiddels in therapie om juist met die emoties aan de slag te gaan, in de hoop dat ik daarmee ook mijn eetgedrag op de rit krijg. Jouw omschrijving van wat werkt voor jou, niet diëten, wel je eigen weg volgen is goed voor mij om te lezen. Ik heb ook veel interesse in voeding etc. en probeer het liefst elke sport, dieet en mogelijke foodtrend uit. Maar daar gaat het mis…. Thanks for sharing your story! En heel veel succes met jouw healthy, fitte en vooral gelukkige toekomst.

    • Hi Jessica,

      Dankjewel voor je lieve reactie!
      Wat vervelend dat jij (ook) last hebt van eetbuien. Ik weet hoe storend het kan zijn en hoe het toch je geluk in de weg kan staan, ondanks dat het niet levensbedreigend is. Als je er last van blijft houden, trek dan echt even aan de bel. Het zal je zoveel lucht geven als je hier geen last meer van hebt. Dan kun je ook achterhalen wat je valkuilen zijn en hoe je daar mee om kan gaan. Mijn verhaal en mijn tips zijn toch persoonlijk. Kijk wat voor jou werkt, maar als het dus niet blijkt te werken, wacht dan niet te lang.
      Heel veel succes en sterkte!

      Liefs, Ana

Reageren

Your email address will not be published.

Lees vorig bericht:
Onderzoek – Hetzelfde eten wekt vertrouwen op

Toen ik research deed voor mijn scriptie stuitte ik op een interessant artikel: je bent wat je eet. Natuurlijk werd...

Sluiten